Amsterdam, 20 juni 2013

 

Geachte leden van de Eerste Kamer,

Zojuist kreeg ik van mijn oudste dochter van 15 jaar een zelfgemaakte cappuccino. Mijn jongste dochter neemt vrijdag afscheid van de basisschool en ben ik tegenwoordig dus een ‘pubermoeder’. Door het getreuzel met de wetgeving voor lesbische ouders denk ik nu regelmatig terug aan de tijd dat ik met mijn toenmalige vriendin uiting ging geven aan onze kinderwens.

Ik ga terug naar 1997. Wij wilden onze kinderen een stabiele basis geven. Liefdevol, duidelijk, open en veilig. Er was toen helemaal niets geregeld. Niets voor de niet-biologische moeder, niets voor de – ons bekende – donor. Dat voelde niet prettig en we pionierden alles bij elkaar. We speurden op internet naar voorbeelden van afspraken die je als ouders met een donor kon maken. We gebruikten deze voorbeelden om onze eigen afspraken met de donoren vorm te geven. Deze hadden helaas geen enkele juridische status. Je wilt toch dat, als er nare dingen gebeuren, de zaken goed geregeld zijn. Stel je voor dat mijn vriendin een ongeluk zou krijgen? Aan dat soort dingen denk je liever niet, maar je wilt ze toch graag regelen.
De wet die lesbische paren dezelfde rechten geeft als heteroparen is al ruim zeven jaar ‘in behandeling’. Tergend! Mijn familie en vrienden vinden het raar: als je bent getrouwd en je kiest samen voor een kind, je voedt het samen op, ben je dan niet automatisch ouder van het kind? Veel mensen denken dat het gedoe rond de wetgeving rond lesbisch ouderschap te maken heeft met biologisch ouderschap. Dat is niet zo. Ik leg het altijd zo uit: als een man onvruchtbaar is in zijn huwelijk met een vrouw en zij krijgen met behulp van een donor een kind, dan is hij wél automatisch ouder van het kind. Daar is niets biologisch aan. Twee vrouwen in dezelfde situatie, die met behulp van een donor een kind krijgen, die hebben die rechten niet. Dit is ongelijke behandeling. Ik denk aan mijn lesbische en biseksuele vriendinnen, die op dit moment moeder willen worden. Ik hoop dat de wet er zal zijn op het moment dat zij het nodig hebben.Opgelucht waren we dan ook toen we na een paar jaar onze kinderen konden laten adopteren. Dat was een kleine stap vooruit. De adoptieprocedure was duur en spannend. We waren weer pioniers. Onze advocaat zei: “Het hangt van de rechter af hoe wordt omgegaan met de zaak. Je kunt nooit van te voren inschatten. Sommige rechters doen ingewikkeld over donoren die bekend zijn. Soms gaan ze daarover allerlei lastige vragen stellen.” Vreemd. We hadden goede afspraken, maar het was onzeker of de adoptieprocedure vlekkeloos zou verlopen. Dat maakte het stressvol, voor ons en voor de donoren. Op de zitting was onze familie en vriendenkring aanwezig. Gelukkig verliep alles voorspoedig en kregen onze dochters die dag officieel twee ouders. We vierden het met een groot feest.

De wetgeving moet snel worden aangepast aan de werkelijkheid. Dat betekent dat moet worden gekeken hoe mensen in andere situaties dan ‘de hoeksteen’ (man-vrouw-huwelijk), hun kinderen een stabiele, wettelijke basis kunnen geven. Ik denk ook aan mannenstellen, duo-ouders van lesbo’s en homo’s en aan singles die samen een kind opvoeden. Ook zij willen hun situatie goed kunnen regelen!

Geachte leden van de Eerste Kamer, u had dinsdag een hoorzitting, waarvan ik kwaad werd. Ik werd kwaad, omdat een columniste als Dorien Pessers, die steeds weer factfree blijft beweren ‘dat kinderen erg onder de situatie lijden wanneer ze opgevoed worden door lesbische ouders’ weer spreektijd kreeg. Dat terwijl een gerenommeerde onderzoeker zoals Henny Bos, die vele wetenschappelijke onderzoeken heeft gedaan die aantonen dat het goed gaat met de kinderen van lesbische ouders, niet bij jullie aan tafel zat. Ik vind het bovendien bijzonder pijnlijk dat lesbische moeders zelf niet zijn uitgenodigd.

jolanda-kirpensteijn-vrij

Daarom mijn schrijven: omdat ik hoop dat u als Eerst Kamerlid luistert naar de mensen om wie het werkelijk gaat.

Ik hoop dat u als Eerste Kamerlid de juiste keuze maakt vóór gelijke rechten voor lesbische paren. Omdat het recht doet aan alle kinderen in lesbische gezinnen in Nederland en vanwege de voorbeeldfunctie van de senaat. Omdat er helaas nog steeds mensen zijn die gezinnen zoals de onze de rug toe keren. De senaat kan kleur bekennen en laten zien dat ze trots is op de kinderen van lesbische gezinnen.

 

Met vriendelijke groet,

 

Jolanda Kirpensteijn

Voorzitter Stichting OndersteBoven

 Zelf een brief sturen? Klik HIER!

 

 

Tanja-Ineke-2-Ibrahim-Farah

Opinieartikel over de Wet lesbisch ouderschap van Tanja Ineke (voorzitter COC Nederland) en Philip Tijsma (voorzitter COC’s Landelijke Werkgroep Politiek) in Het Parool van dinsdag 18 juni 2013.

Wet discrimineert lesbiennes nog steeds

Als een heteroseksueel echtpaar in ons land met behulp van een zaaddonor een kindje krijgt, bijvoorbeeld omdat de man onvruchtbaar is, dan stapt de echtgenoot op de fiets naar het gemeentehuis en doet geboorteaangifte. Het juridisch ouderschap is dan direct goed geregeld.

Als een lesbisch echtpaar met behulp van een zaaddonor een kindje krijgt, moeten ze een adoptieprocedure bij de rechter voeren om de juridische band met hun kindje goed te regelen. Dat kost ongeveer drie maanden en tweeduizend euro. Het is emotioneel belastend: veel lesbische paren ervaren de procedure als een ‘gerechtelijke goedkeuring’ van hun moederschap. Bovendien kan de huidige wet er toe leiden dat het kindje achterblijft zonder juridisch ouder als de geboortemoeder overlijdt voordat de adoptie is voltooid. 

Lees het hele artikel

Kom in actie!

hanneke felten

Hanneke Felten, LesbICOONingin 2013, legt uit: 

‘De VVD en in het bijzonder de SP in de Eerste Kamer hebben nog vragen over de wet  die gelijkheid voor lesbische paren regelt met onbekende donoren. Wat lijkt het probleem? Het huidige afstammingsrecht gaat bij kinderen geboren in heterohuwelijken uitdrukkelijk voor vaders niet uit van biologisch ouderschap (gaat er als man om dat je getrouwd ben met de biologische moeder; als je gebruik maakt van een donor of je vrouw vreemdgaat ben je als man wel gewoon automatisch de vader). Het voorstel dat er nu ligt wil lesbische huwelijken gelijk maken aan heterohuwelijken (je wordt dan moeder als je getrouwd bent met biologische moeder). Een Senaatslid van de SP lijkt liever in het hele afstammingsrecht (dus ook dat voor hetero’s) biologisch ouderschap centraal te willen stellen. Daar gaat echter dit wetsvoorstel niet over: dit wetsvoorstel veranderd niet het afstammingsrecht ansich maar zorgt er voor dat een minderheid gelijke rechten krijgt.  De Eerste Kamer alias de Senaat zou slechts wetgeving moeten toetsen en niet de eigen agenda – in dit geval biologisch ouderschap in afstammingsrecht –  moeten proberen door te voeren, en zeker niet ten kosten van de rechten van een minderheidsgroep – in dit geval moeders in lesbo relaties’ ‘.

 

black_lgbt_onpageDe wet die lesbische ouderschap gelijk zou stellen aan heteroseksueel ouderschap schiet maar niet op. In 2011 voor het eerst door de Tweede Kamer, nu nog steeds niet aangenomen door de Eerste Kamer. Waarom is het zo moeilijk om lesbische ouders gelijk te stellen aan heteroseksuele ouders? Kom in actie en laat aan de Eerste Kamer weten dat die wet er snel moet komen!  Lees meer via: https://stichtingondersteboven.nl/adoptie

 

Deze week wordt in Amsterdam het Transgender Filmfestival (TranScreen) gehouden. Met dit jaar extra aandacht voor de beeldvorming over transgenders. Die kan namelijk nog wel wat nuancering gebruiken. Stichting OndersteBoven mede-support een aantal films over lesbische, biseksuele of queer (trans-)vrouwen.

Door Stéphanie Albicher

TranScreenKleurstelling13-400

Een camera die een operatiekamer binnenrijdt, een transvrouw die zichzelf opmaakt voor een spiegel. In veel documentaires over transgenders ontbreken deze shots niet. Onmisbaar voor buitenstaanders om enige grip op het onderwerp te krijgen, zo lijkt het. Toch storen veel transgenders zich aan deze manier van verbeelding. Want niet elke transvrouw omarmt de make-up doos. En voor sommigen is een ander geslachtsdeel niet eens zo belangrijk.

De focus op operatieve ingrepen en gedragingen van mannelijkheid en vrouwelijkheid geven een versimpeld, eenzijdig beeld,” zegt Jiro Ghianni (38), één van de initiators van TranScreen. “Niet seksualiteit, maar juist genderidentiteit en de vloeibaarheid daarvan zouden centraal moeten staan. Want transgenders zijn er in alle soorten en maten: drag-kings/queens, klassieke transseksuelen (die na een geslachtsoperatie niet meer trans zijn maar simpelweg man of vrouw), genderqueers (laten de labels man/vrouw geheel los), maar ook mensen die gedurende hun leven switchen in de beleving van gender. Op ons festival proberen we die diversiteit zoveel mogelijk recht aan te doen. Van de 34 films die op het festival te zien zijn gaat slechts een klein deel over klassieke transseksuelen. Overigens vertonen we ook drie films met een specifiek lesbisch thema.”

Naast het neerzetten van een genuanceerder beeld hoopt TranScreen de zichtbaarheid van de transgenders te vergroten. Met dat laatste gaat het de laatste jaren trouwens wel steeds beter, vindt Ghianni: “Neem de documentaire over Valentijn de Hingh die de VPRO een aantal jaren geleden uitzond. Een goed verteld verhaal dat bovendien een aardig groot publiek bereikte. En waar de aandacht van de media aanvankelijk vooral uitging naar transvrouwen worden ook transmannen steeds vaker geportretteerd.”

Hoewel aandacht van de maistream media goed is voor de zichtbaarheid van transgenders, denkt Ghianni wel dat de transgendergemeenschap meer zou kunnen doen om de regie over haar representatie in eigen hand te nemen. De neiging van reguliere media om het onderwerp te benaderen vanuit clichés blijft namelijk hardnekkig. Ghianni: “Daarom ben ik ook heel blij met de workshop over beeldvorming die we dit jaar aanbieden. Deze is bedoeld voor journalisten (meer kennis, het perspectief van transgenders beter begrijpen), maar ook voor transgenders zelf die te maken krijgen met de media. We hopen met de workshop het besef aan te wakkeren dat we ook zelf aan de bak moeten voor een juiste representatie. In Nederland worden de belangen van transgenders vertegenwoordigd door Transgender Netwerk Nederland, dat fantastisch werk verricht, maar ook veel op z’n bord heeft. Het zou goed zijn om een organisatie te hebben die zich uitsluitend bezighoudt met beeldvorming, zoals Trans Media Watch in Groot-Brittannië dat doet. Deze vereniging slaagde er bijvoorbeeld in 2011 in om de Britse omroep Channel 4 een convenant te laten ondertekenen dat een juiste en respectvolle weergave van transgenders op deze zender waarborgt.”

Klik hier voor een overzicht van de vrouwenfilms waaraan Stichting OndersteBoven bij heeft gedragen. En ga lekker een avondje ‘filmfestivallen’!

www.transcreen.org (8 t/m 12 mei, voorstellingen in het Ketelhuis en Filmhuis Cavia)

Indonesia/ Germany/ Switzerland 2012 | 73 min

Anak Anak Srikandi (Indonesie/Duitsland/Zwitserland, 2012, the

Children of Srikandi Collective, 73’)

Anak Anak Srikandi is de eerste film door en over queer vrouwen in Indonesie, het land met de grootste Moslim populatie ter wereld. Acht authentische en poetische verhalen zijn verwoven met het prachtige traditionele Javaanse schaduw poppentheater. Het verhaal gaat over Srikandi, een van de personages van de bekende Indiase epos Mahabharata, welke noch man noch vrouw is. Een mooi verhaal dat ons herinnert aan het feit dat liefde tussen dezelfde geslachten en gender variatie, geen Westerse invloed zijn, maar van oudsher diepgeworteld aspecten uit de Indonesische cultuur zijn. Dit collectieve verzamelwerk overschrijdt de grenzen tussen documentaire, fictie en experimentele film.

Het bijzondere aan deze films is allereerst dat het gemaakt is door een queer vrouwencollectief, dat tegelijkertijd als maker en protagonist optreedt in de film. Deze acht moedige vrouwen geven op bijzondere en creatieve wijze een inkijk in hun persoonlijke leven als lesbisch/bi/queer/trans vrouw in de Indonesische maatschappij.

Gen Silent (VS, 2012, Stu Maddux, 63’)

Gen Silent is een film over oudere GLBT mensen die altijd hebben gestreden voor gelijke rechten met betrekking tot hun genderbeleving en/of seksuele geaardheid. In deze film wordt uitgelicht hoe eenzaamheid en kwetsbaarheid door ouderdom, de angst voor discriminatie en misbruik weer kan toenemen, bijvoorbeeld in bejaardentehuizen en ziekenhuizen. Ook laat de documentaire zien hoe makkelijk LGBT ouderen hierdoor weer terug in de kast kunnen gaan zitten en hoe community de ouderen opvangt door bijeenkomsten voor ze te organiseren.

Twee van de protagonisten zijn een ouder lesbisch koppel, wat nog altijd samen is na vele jaren. Ook zie je dat zij -in tegenstelling tot de andere protagonisten- steun bij elkaar hebben, maar toch bang zijn om het bejaardentehuis in te moeten en dat hun relatie en hun geaardheid hiermee in het geding komt.

Finish Line (VS, 2011, Gina Pei Chi Chen, 13’)

(deel van het interseks programma)

Finish Line is een korte fictie film die gaat over Angeni, een jonge athlete, die ervan droomt om de snelste hardloper ter wereld te worden. Vanwege haal ultra mannelijke verschijning en buitengewone prestaties, wordt ze gedwongen om een test te ondergaan, waarbij kan worden vastgesteld of ze ’echt’ een vrouw is.

Deze film laat goed zien hoe de wrede maatschappelijk normen het eigen lichaamsbeeld kunnen beinvloeden. Wanneer ben je een ‘echte’ vrouw? Deze film sluit goed aan op het actuele thema ‘vrouwen in de sportwereld’, want waarom wordt er altijd getwijfeld aan vrouwen met uitzonderlijke prestaties in de sport?

Thick Relations (VS, 2012, Jules Rosskam, 85’)

Deze documentaire met fictieve elementen verbeeld het leven van een queer gemeenschap in Chicago. Een hechte groep (lesbische/bi/trans) vrouwen die de rode draad door de fragmentarisch opgezette film aangeven, hervinden hun leven na het verlies van een goede vriendin. In plaats van op het verdriet en de periode van rouw te focussen, neemt de film de kijker mee in de diepe (liefdes)verbanden die de vrouwen met elkaar en hun omgeving hebben.

Deze community based film, laat goed de diepere laag zien binnen een hechte lesbische groep vrouwen, door de kijker te laten voelen hoe belangrijk en ondersteunend deze relaties zijn. De verwovenheid tussen liefde, seks, ‘ gekozen’ familie en vriendschap komt goed uit de verf, wat vaak niet het geval is in films over de lesbische gemeenschap. Voor de niet-queer kijker bied deze film begrip en inzicht in een veelal verborgen, maar belangrijke kant van het lesbisch bestaan. Voor de lesbische kijker zal de herkenning van de eigen relaties een belangrijk thema zijn.

Meer op www.TranScreen.nl

van 8 t/m 12 mei in het Ketelhuis en Filmhuis Cavia
‘Paper Island’ heeft jouw hulp nodig!
View this email in your browser

Paper Island gaat over Loïs en Vera

Twee meiden die na een lange afstandsrelatie besluiten te gaan samenwonen.

Ze komen erachter dat niet alleen de afstand moeilijk was, maar ook het samenwonen zijn uitdagingen heeft. Ze moeten terug naar de oorsprong om hun liefde terug te vinden.

Hun oorsprong wordt laten zien door hun manier van communiceren, die ‘creatief’ is. Beide zijn ze kunstenaars, Loïs is een chaotische schilderkunstenares en Vera een papier/origami artiest. Er zijn verschillende kunstenaars die ons helpen de film te maken!
De film kan niet gemaakt worden zonder jullie hulp!
Klik op de link rechts en zie hoe je ons kunt helpen Paper Island te realiseren én wat JIJ ervoor terug krijgt, zoals een premiere kaartje.
Regisseur:
Deze film gaat over een relatie, liefde. Niet het feit dat het 2 vrouwen zijn.

Laura Torenbeek – regisseur

Klik om deze nieuwsbrief te blijven volgen!
Paper Island is een afstudeerfilm van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en zal naar verschillende Film Festivals gestuurd worden.  www.paperisland.nl
Facebook
Facebook
Website
Website

DIEP Festival
Van 8 – 15 juni 2013 duikt DIEP Festival verder onder in de wereld van gender en seksualiteit. Dit doet DIEP door het organiseren van grensverleggende workshops, inspirerende debatten, filmavonden & vuige feesten in Utrecht. DIEP is voor iedereen met interesse in seksualiteit in al haar facetten. Van newbie tot doorgewinterde feminist slut. Van trans* tot nieuwsgierige student. Meisjes die jongens lijken, vrouwelijke mannen, mannelijke mannen, vrouwen die op vrouwen vallen en alles wat daartussen, daarbuiten of daarbij past.
Meer informatie? Check www.dieputrecht.nl

 

Van 8 tot en met 12 mei is Amsterdam het toneel van een uitzonderlijk filmfestival. TranScreen, het Transgender Filmfestival, is één van de grootste filmfestivals ter wereld dat zich volledig toelegt op de thematiek mannelijkheid, vrouwelijkheid en alles wat zich daartussen en daarbuiten beweegt. In 2013 beleeft zhij zhaar tweede mega editie, dit maal in het Ketelhuis en in Filmhuis Cavia én met een baanbrekende expositie bij IHLIA.

TranScreenKleurstelling13-400 De categorieën man en vrouw maken het leven lekker overzichtelijk, maar niet iedereen voelt zich thuis in die tweedeling. TranScreen stelt het keurslijf aan de kaak en belicht zelfgekozen identiteiten. Kortom, het festival richt zich op transvrouwen, transmannen, travestieten, transgenderisten, androgyne personen, dragqueens, drag-kings, tomboys, intersekse personen, genderqueers en… jou.

Het meer dan 80 films tellende programma biedt zowel lichtvoetige publiekstrekkers als kritische informatieve documentaires, animaties en arthouse films. Het openingsprogramma bestaat uit een verzameling korte films waarbij het genderspectrum tot het maximale wordt opgerekt!

In het Ketelhuis en Filmhuis Cavia komen vele Nederlandse premieres voorbij, vaak in aanwezigheid van de regisseurs. Er zijn films te zien uit Duitsland, Italië, Indonesië, Iran, Pakistan, Brazilië, USA, Australia, Nieuw Zeeland, Ecuador, Bolivia, Myanmar, Japan, Zweden, Chili, Peru en zelfs uit Nederland…
Dwars door de 34 programmaonderdelen zweven o.a. deze themalijnen: World Reports, Feeling Community, Mixed Abilities, Generations, STOP Pathologization! en Unambiguously Intersex.

Tijdens het festival kan het publiek stemmen en de publieksfavorieten bepalen. Tevens zijn er meerdere feesten en debatten.
Tevens vindt er een TranScreen expositie plaats op het IHLIA-plein, in de Openbare Bibliotheek Amsterdam, van 19 april t/m 21 juli. Deze baanbrekende expositie is de eerste in Nederland die zich buigt over de politiek bij het scheppen en behouden van transgender beelden. Met video, beeldende kunst, sociale media, workshops en discussiepanels met nederlandse en internationale kunstenaars.

Lees meer op www.transcreen.nl

KETELHUIS-PRtranscrn

 

 

WOW wat was het een groot succes! Kippenvel!

En deze willen wij je natuurlijk niet onthouden..

putin pony